In de afgelopen weken ben ik diverse keren geïnterviewd. Sommige journalisten zijn erg goed, vragen intelligent door, proberen het verhaal te begrijpen. Anderen maken vooral aantekeningen, waar ze dan – zo lijkt het in ieder geval – later het begrip alsnog uit proberen te peuren. De meesten vinden het geen probleem om het verhaal even te laten lezen voor publicatie. Ze beloven weliswaar niet dat ik het mag veranderen, maar staan wél open voor suggesties en aanvullingen.

Zo niet de journalist van de Journal de Saône-et-Loire. Die wees mijn herhaaldelijk herhaald verzoek tot nalezen resoluut van de hand. Dat was “Tegen de Professionele Beroepscode”. En hoewel ik slechte ervaringen had met een van zijn collega’s – fouten die zelfs mede aanleiding waren voor een kostbaar juridisch proces – besloot ik hem te vertrouwen.

Onterecht, zo blijkt nu. Er staan een paar storende fouten in het artikel, waaronder een die me opnieuw geld kan kosten. De journalist legt uit dat ik na het verbod op mijn site Immogo de nieuwe site Zorro Immo ben begonnen, waar de verkoper 50 euro moet betalen voor een advertentie plus een kleine 1% bij de verkoop! Terwijl dat laatste juist de reden was waarom ik vervolgd werd!

Die kleine 1% volgens staffel is het systeem dat ik hanteer voor de nieuwe versie van Immogo, pas online gekomen na het winnen van mijn hoger beroep. Nu moet ik dus een rectificatie gaan vragen, omdat anders dit verhaal weer tegen me gebruikt kan worden.

Wat een lul zeg.

Je moet er van houden. Punk Rock. Maar zelfs al hou je er niet van, als vader ben je toch onvoorwaardelijk trots op je zoon zodra die daar zomaar als ‘lead singer’ in een zaaltje in Tournus voor 400 mensen muziek gaat staan maken. Zeker als je bedenkt dat mijn Guido niet de meest extraverte 14-jarige is die je je kunt voorstellen.

Niet alleen heeft hij in een klein jaar heel aardig gitaar leren spelen, hij kan ook bijzonder overtuigend ‘Je m’emmerde’ brullen in deze cover van de Franse band ‘Guerilla Poubelle’. Guido’s band draagt de fraaie naam Nasal Mucus, heel toepasselijk voor zo’n stelletje snotneuzen. Maar alle gekheid op een stokje, die jongen gaat het vast nog ver schoppen. Zij het niet per se in de muziek.

Ja, mensen, het moest er eens van komen. Ik had al een Frankrijkblog. En ik had een Immogo-blog. En ik had zelfs een trotstrut-blog. Maar een copy-blog, of liever gezegd een echt persoonlijk blog over mijzelf, mijn werk en mijn interesses, dat was er nog niet. Nu kun je je afvragen: “Zit er iemand op te wachten?” Het antwoord is duidelijk. Nee, natuurlijk zit er niemand op te wachten. Maar mij leek het leuk. Een plek om mijn mening te verkondigen zonder daar meteen anderen mee lastig te vallen. Een plek om ’s wat van me af te schrijven. En een plek voor ideeën over copywriting. Dat is hier. Welkom.